خاطرات میمانند، آدمها میروند:
نوروساینس میگوید هر بار که خاطرهای را به یاد میآوری، مغز آن را بازنویسی میکند. پس خاطرات نه فقط میمانند، بلکه هر بار بازآفرینی میشوند. این یعنی ما هرگز واقعاً یک خاطره را دوباره تجربه نمیکنیم؛ بلکه هر بار نسخه جدیدی از آن میسازیم. آیا این یعنی گذشته همیشه در حال تغییر است؟
راهکار:
خاطرات مثل عکسهایی هستند که میتوانی قابشان کنی، اما آدمها را نمیتوانی در آن قاب نگه داری. شاید ارزشمندتر اینه که به خاطرات به چشم میراثی نگاه کنی که از آدمها برایت میماند، نه زندانی که آنها را در حبس کند.