تماشای رفتن

تماشای رفتن در خاطرات:

تماشای غریبانه رفتنت:

تماشای غریبانه رفتنت؛ سنگینی یک دلتنگی خاموش:

تماشای رفتن کسی که دوستش داری، در مغز دقیقاً همان شبکه‌ای را فعال می‌کند که مسئول پردازش درد فیزیکی است: قشر کمربندی پیشین و اینسولا. به‌همین دلیل ضربه عاطفی جدایی واقعاً درد دارد. جالب‌تر اینکه مطالعات fMRI نشان می‌دهند حتی انتظار طرد شدن هم می‌تواند این نواحی را ملتهب کند، انگار که زخم را پیش از ضربه حس کنی. چه تلخ که چنین واکنشی را «غریبانه» فقط تماشا کنی، نه اینکه دردی باشد که کسی ببیند.

راهکار:

در روان‌درمانی به این حالت «سوگ ناتمام» گفته می‌شود. نوشتن یک نامه به کسی که رفته، توصیف تمام لحظاتی که تماشایش کردی، حتی اگر هرگز نفرستیش، به پردازش هیجانی کمک می‌کند و به ذهن آشفته نظم می‌بخشد.

شعر درباره تهمت و جدایی – شاهین‌پورعلی‌اکبر:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام 'اثر دانینگ-کروگر' وجود دارد: افراد کم‌توان خود را بالاتر از حد واقعی می‌بینند و افراد توانمند خود را دست‌کم می‌گیرند. شاعر با پذیرش تهمت نالایقی، اعتماد به نفس بالایی نشان می‌دهد چون به قضاوت دیگران وابسته نیست. آیا این رفتار می‌تواند نشانهٔ بلوغ روانی باشد؟

راهکار:

این نگاه که پذیرش تهمت و رها کردن طرف مقابل، نشان‌دهندهٔ قدرت روحیه است نه ضعف. در واقع شاعر با گفتن «ما هم تماشایش کنیم» از جایگاه یک ناظر بی‌طرف، جدایی را به نمایشی تبدیل می‌کند که ارزش واکنش ندارد.

چه غریبانه به تماشای رفتنت نشستم: