بیخوابی از دلتنگی یا حسرت دوران سخت؟:
تحقیقات نشون داده مغز در نوستالژی، درد رو فیلتر میکنه و فقط معنا رو نگه میداره. آدمها حتی سختیهای جنگ رو با شیرینی یاد میکنن چون اون لحظهها هویتشون رو شکل داده. اینجا دوتا بیخواب داریم: یکی اسیر تنهایی حال، یکی اسیر حافظهی تحریفشده. سوال: آیا دلتنگی برای سختیهای گذشته، فرار از پیچیدگیهای امروز نیست؟
راهکار:
این بیت تقابل جالبی داره: یکی از دلتنگی بیخوابه، یکی از حسرت برگشت به روزهای سخت. شاید اون دومین نفر داره به پارادوکس نوستالژی اشاره میکنه: ذهن آدم سختیها رو شیرین یاد میکنه چون اون موقع معنی زندگی روشنتر بود. پیشنهاد میکنم به این فکر کنی که آیا واقعاً اون دوران سخت رو میخوای یا فقط وضوح سادگیش رو؟