دیگه نمیتونم به زخم هایی که مونده نگاه کنم ؛تحمل کندن و خون اومدن و دوباره باند پیچی کردن زخم و ندارم ؛فقط دور میشم ؛نمیبینم؛ ترک میکنم ؛حتی با وجود اینکه تمام زخم هایم را دوست داشتم و تو یکی از اونا بودی من ترک میکنم»️
ی روز ی دوتا آدم توی جزیره زندگی میکردن ی دختر و ی پسر پسره عاشقه دختره میشه ولی نمیتونه بهش بگه چند وقت بعد ی پسره دیگ میاد تو جزیزه دختره عاشقش میشه پسره بهش میگ اما دختره میگ دیگ دیره خیلی دیره،،،،، پسره میگ بیا برای آخرین بار زیره نخلا برقصیم دختره قبول میکنه چند سال بعد پسره به دختره خیانت میکنه دختره بر میگرده به اون جزیره ولی میبینه پسره خودکشی کرده براش گریه میکنه،،، پایان️
ما عادت کردیم به فکر کردن راجع به حرف هایی که نتونستیم بزنیم. برای ما ساعت ها غرق شدن توی لحظه هایی که حرف هامون رو به زبون نیاوردیم و خوردیم، عادی شده. وقت هایی که سکوت کردیم ؛ اما درونمون غوغا بود. نگاه کردیم؛ اما افکارمون رو زدیم ، شکستیم ، جر دادیم و له و لورده گوشهی ذهنمون خوابوندیم. به ظاهر حرمت ها رو نشکستیم ؛ اما توی قلبمون هیچ حرمتی نموند. ما به همهی این نگفتن ها عادت کردیم.️