این تیکه از کتاب ١٩٨۴ از جورج اورول رو به بهترین شکل ممکن منو توصیف میکنه: من کسی که دوستش داشتم را رها کردم، اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم" من وجود دارم" ترجیح میدهم فراموش شوم." ️
ی دفعه گف از نظرت عشق چجوریه ؟ با چی میشه توصیفش کرد ؟ گفتم تصور کن ی تنگ پر اب تو دستاته همون اندازه سنگین و همون اندازه نگه داشتنش سخت ،باید تمام تلاشتو کنی که نگه اش داری اگه از دستت در بره بیوفته زمین اون شیشه خورده ها میره تو پات و ازارت میده :) ️