بیو تیکه دار

متن آهنگ تیررس سجاد شاهی:

استاد حذف کردن؛ نه تغییر دادن آدم‌ها:

مغز طرد اجتماعی را در همان ناحیه‌ای پردازش می‌کند که درد فیزیکی را حس می‌کند؛ یعنی حذف‌شدن واقعاً درد دارد. اما وقتی خودت حذف می‌کنی، قشر پیش‌پیشانی مغز فعال‌تر می‌شود و حس کنترل می‌سازد؛ برای همین قطع رابطهٔ یک‌طرفه اغلب راحت‌تر از تلاش برای تغییر دادن تحمل می‌شود. به این می‌گویند «کنترل اجتنابی». مرز است یا فرار؟

راهکار:

حذف کردن لزوماً شکست نیست؛ گاهی یعنی فهمیده‌ای انرژی تغییر دادن آدم‌ها فقط از تو گرفته می‌شود، پس به جای جنگیدن، دسترسی را قطع کرده‌ای. این مرزگذاری است، نه بی‌احساسی.

سکوت با زیرنویس فحش:

ماهی خودشو دار میزنه:

درد دل کردن مثل پلیس است:

ترس از سانسور محتوای شخصی در شبکه‌اجتماعی:

پدیده «سانسور خودتحمیلی» در روان‌شناسی، زمانی رخ می‌دهد که افراد پیش‌بینی تنبیه یا طرد اجتماعی می‌کنند و پیش‌دستانه محتوای خود را سانسور می‌کنند، گاهی حتی شدیدتر از قوانین واقعی پلتفرم. این می‌تواند به حذف تدریجی صداهای اصیل از فضای مجازی منجر شود. آیا تا به حال دقت کرده‌اید که چه بخشی از وجودتان را خودتان پیش‌اپیش سانسور می‌کنید؟

راهکار:

برای دور زدن محدودیت‌های الگوریتمی، سعی کن محتوایت را در قالب‌های مختلف (مثلاً یک کارتون ساده یا یک کلیپ با موسیقی متفاوت) بازآفرینی کنی تا هم پیامت منتقل شود و هم سیستم آن را تشخیص ندهد.

شعار زیاد، عمل هیچ؛ نقدی بر شعارزدگی:

در روان‌شناسی به فاصله‌ی بین حرف و عمل، «شکاف قصد-رفتار» می‌گویند؛ تحقیقات نشان می‌دهد قصد تنها حدود ۲۸ درصد از رفتار واقعی را پیش‌بینی می‌کند. بدتر اینکه اعلام عمومی اهداف، چون مغز را با پاداش اجتماعی زودهنگام فریب می‌دهد، احتمال عمل را کمتر می‌کند؛ انگار مغز فکر می‌کند کار تمام شده است. به همین دلیل است که پرحرف‌ترین شعارها اغلب کمترین حرکت را تولید می‌کنند. اگر شعار جای عمل را بگیرد، جمع چه زمانی متوجه می‌شود؟

راهکار:

این جمله را می‌شود از زاویه «شکاف قصد و رفتار» دید؛ آدم‌ها اغلب نه از روی دورویی، بلکه چون گفتنِ هدف، پاداش اجتماعی زودهنگام می‌دهد، در شعار گیر می‌کنند. پس شاید پای ترس از هزینه‌ی عمل در میان باشد، نه فقط بی‌صداقتی.

جاسوسی هوادارا تو پاتوق؛ ما چقدر مهمیم!:

پدیدهٔ «توهم شفافیت» می‌گه آدم‌ها فکر می‌کنن دیگران خیلی بیشتر از واقعیت بهشون توجه دارن؛ در شبکه‌های اجتماعی این حس دیده‌شدن باعث ترشح دوپامین و رفتار نمایشی می‌شه. در روان‌شناسی اجتماعی بهش می‌گن «خودیابی در آینهٔ جمع»؛ ما برای تماشاچی‌های فرضی اجرا می‌کنیم، حتی وقتی تماشاچی واقعی فقط کنجکاوی زودگذر داره.

راهکار:

اینکه فکر می‌کنی آن‌قدر مهمی که هوادارا جاسوسی می‌کنن، یعنی داری توی آینهٔ جمع اجرا می‌کنی؛ تماشاچی فرضی هم می‌تونه استیج شخصی تو رو بزرگ‌تر نشون بده.