غم نادیده گرفته شدن در آمدن و رفتن:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که احساس نادیده گرفته شدن همان مدارهای پردازش درد فیزیکی را در مغز فعال میکند. مغز ما حضور اجتماعی را بقایی میبیند. حذف از صحنهٔ دیگران معادل یک تهدید واقعی است. آیا این حساسیتِ تکاملی، ما را بیش ازحد به واکنش دیگران وابسته نکرده است؟
راهکار:
این حسِ دوگانهٔ «آمدن بیخوشحالی» و «رفتن بیتوجهی» درواقع یکی از عمیقترین ترسهای انسانی را روایت میکند: ترس از نامرئیبودن. اما شاید بتوان آن را از زاویهای دیگر دید: حضورِ بیسر و صدا گاهی قدرتمندترین نوع بودن است، چون نیازی به تأیید دیگران ندارد.