از حاکم مطلق تنهایی تا شهروند عشق:
مطالعات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که عشق رمانتیک فعالیت قشر پیش‌پیشانی (مرکز کنترل و برنامه‌ریزی) را کاهش می‌دهد و همزمان سیستم پاداش مغز را فعال می‌کند. یعنی شما واقعاً «حاکمیت» را به نفع «شهروندیِ بی‌پروا» به مغزتان واگذار می‌کنید. این همان پدیده «تغییر خودمرزی» در روانشناسی عشق است. آیا این واگذاری قدرت، نشانه‌ی ضعف است یا بالاترین نوع اعتماد؟
راهکار:
این متن روایت یک دگرگونی است: از حاکمیت مطلق به شهروندی بی‌پروا. اگر این حس را تجربه کرده‌ای، شاید بد نباشد بنویسی «آن مرزهایی که برایت ترسیم شد، چه شکلی بودند؟» تا دیگران هم روایت خود را به اشتراک بگذارند.