بی‌کسی و ترس از طرد شدن در یک بیت عاشقانه:
پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد طرد شدن توسط فرد مهم، در مغز دقیقاً همان شبکه‌ای را فعال می‌کند که درد جسمی را پردازش می‌کند؛ یعنی «دل شکستن» فقط استعاره نیست، یک رخداد عصبی است. در آزمایشی، افراد پس از طردِ اجتماعی، استامینوفن مصرف کردند و حس رنجشان کاهش یافت. پس این بیت، توصیفِ یک مکانیزم تکاملی است برای بقا در گروه.
راهکار:
این بیت را می‌توان از زاویه «اضطراب دلبستگی» بازخوانی کرد: وقتی تمام نیاز عاطفی‌مان را روی یک نفر متمرکز می‌کنیم، کوچک‌ترین سردیِ او مثل طردِ تمام دنیا به نظر می‌رسد. بازتعریف این حس می‌تواند این باشد که «بی‌کسی» گاهی نه تهدید، که فرصتی برای آشتی با خود است.