خاطرات تو از صدتا بودن الکی ارزشمندتر است:
از نظر عصبشناسی، یادآوری خاطرات خوشایند باعث ترشح دوپامین در مسیر پاداش مغز میشود، درحالیکه تعاملات سطحی و اجباری، کورتیزول (هورمون استرس) را افزایش میدهند. مغز انسان خاطرات عمیق را همچون لنگرگاهی برای هویت خود ذخیره میکند؛ به همین دلیل یک رابطه واقعی حتی اگر تمام شده باشد، از نظر روانی پایدارتر از صدها حضور توخالی است. این همان اصلی است که روانشناسان به آن «کیفیت بر کمیت» میگویند. حالا فکر میکنید اگر خاطرات با بو یا موسیقی خاصی گره خورده باشند، قدرتشان چند برابر میشود؟
راهکار:
این جمله یادآور اصل «تنهایی غنی» در روانشناسی مثبتگراست: گاهی تنهایی با خاطرات یک عشق واقعی، از جمعیتهای سطحی شادترمان میکند. پس شاید به جای فرار از تنهایی، وقت آن است که آلبوم خاطرات را ورق بزنیم و ببینیم چه درسهایی برای امروزمان دارد.