جای خالی یک نفر؛ دلتنگی پنهان:
در عصب‌شناسی، دلتنگی برای یک نفر شبیه «خطای پیش‌بینی پاداش» است: مغز جای خالی را مثل سیگنالی گمشده پردازش می‌کند و همان مدارهای پاداش را فعال می‌کند که در انتظار چیز خوشایند. جالب اینکه ظاهر آرام می‌تواند با درونِ پرانتظار همزمان باشد؛ چیزی شبیه پارادوکس «تنهایی در جمع». آیا جای خالی هم می‌تواند شکل یک رابطه را تغییر دهد؟
راهکار:
این جمله «تنهایی میان جمع» را ترسیم می‌کند: بیرون برنده، درون منتظر. زاویهٔ تازه این است که آن جای خالی فقط دربارهٔ یک نفر نیست؛ گاهی نشانهٔ بخشی از هویت توست که با او فعال می‌شد. اگر انتظار را به‌جای کمبود، به‌عنوان نقشهٔ علاقه‌هایت ببینی، می‌توانی تشخیص دهی چه چیزی واقعاً از او می‌خواهی و چه چیزی را فقط به خاطره سپرده‌ای.