یجایی خوندم نوشته بود که: وقتی به تنهایی عادت کنی دیگه هیچ رفتنی نمیتونه تورو آزار بده! و من این جمله رو با تموم وجودم درک میکنم... انقدر نسبت به حضور آدما توی زندگیم خنثی و بیحس شدم که بود و نبودشون برام اهمیتی نداره. دیگه فرقی نداره باشن یا نباشن، بمونن یا برن... جلوی رفتن هیچکس رو نمیگیرم... فقط نگاه میکنم، نگاهی سرشار از حرف و در عین حال لبریز از سکوت و بیحسی... ️
وقتی بیدلیل از زندگی کسی که براش مهمی میری اینو یادت بمونه که وقتی برگردی اون آدم دیگه زندگی کردن بدون تورو یاد گرفته، بعدِ برگشتنت نه اون آدم آدمیه که قبلا میشناختی، نه چیزی بینتون شبیهِ چیزیه که قبلا بوده. وقتی از زندگی کسی بیدلیل رفتی بدون که یه بخشی از اون شخصو از دست دادی، برای همیشه:)️