این بیت از حافظ، فراتر از یک بیان سادهی دلتنگی اس...
دلتنگی و شعر: غزلِ جانسوز:
این بیت از حافظ، فراتر از یک بیان سادهی دلتنگی است. دلتنگی در شعر فارسی، اغلب نه فقط فقدانِ محبوب، بلکه نوعی حسرتِ عمیق برای از دست دادنِ یک حالتِ وجودی یا یک دورانِ بیبازگشت را تداعی میکند. این حس، ریشه در جهانبینیِ ایرانیِ «فنا» دارد.
راهکار:
برای کاهش دلتنگی، سعی کنید در فعالیتهایی غرق شوید که به شما لذت میدهند. این کار به شما کمک میکند تا از افکار منفی دور شوید و احساس بهتری داشته باشید.
گفتمش بی تو چه باید بکنم؟ مویی از زلف سیاهش را داد گفتمش مونس شب هایم کیست؟ عکس رخسار چو ماهش را داد وقت رفتن همه را میبوسید به من از دور نگاهش را داد به همه یادگاری داد و به من انتظار سر راهش را داد. . ! :)
هر کجا حیرانم اندر چشم گریانم تویی روی در هرکس ک دارم قبلهی جانم تویی گر چ در بزم دگر شبها چو شمعم در گداز آن ک هر دم میکشد از سوز پنهانم تویی..... -محتشم کاشانی! ️
نفسم بند نفس های کسی هست که نیست بی گمتن در دلم جای کسی هست که نیست غرق رویای خودش پشت همین پنجره ها شاعری محو تماشای کسی هست که نیست در خیالم وسط شعر کسی هست که نیست شعر آبستن رویای کسی هست که نیست کوچه در کوچه به دستان تو عادت میکرد شهری از خاطره منهای کسی هست که نیست مثل هر روز نشستم سر میزی که فقط خستگی های منو چای کسی هست که نیست زیر باران دو نفر کوچه به هم خیره شدن مرگ این خاطره ها پای کسی هست که نیست...️