و به او نگاه میکردم به لب هایی که می دانستم برای بوسیدن آن زاده شدهام و با خود می اندیشیدم که پیش از نفس کشیدن آن لب ها چگونه زنده بودم! به خاطر نمیآوردم...من،هیچ یک از روزهایم بدون او را به یاد نداشتم زیرا پس از بوسیدنش،از لب های او زاده شدم برای نخستین بار.️
برف چه شاعرانه مرا دلداری میدهد . وقتی با دانه های سپیدش رد پای نبودنت را ، آرام از خیابان های شهر پاک میکند . تا فقط کمی مرا به این زمستان دلبسته کند . ️