چرخهی حسرت در عشق؛ من در حسرت او، او در حسرت او:
آیا میدانستی مطالعات علوم اعصاب نشان داده که بخشهای مغز فعال در هنگام حسرت عشقی (ناحیهٔ تگمنتوم شکمی) مشابه همان بخشهایی است که در ترک اعتیاد فعال میشوند؟ حسرت عشقی در واقع نوعی 'سیستم پاداش معیوب' است: تو به چیزی که نمیتوانی داشته باشی، ارزشی چندبرابر میدهی. این جملهات یک «دایرهٔ بستهٔ حسرت» را روایت میکند – هرکس معشوق کسی دیگر است و هیچکس به مقصودش نمیرسد. آیا این شبیه بحران هویت در شبکههای مجازی امروزی نیست؟
راهکار:
این جمله تصویری از چرخهی حسرتهای زنجیرهای است. شاید نقطهی جالب این باشد که هرکس در حسرت کسی است که خودش هم در حسرت دیگری است – این یعنی هیچکس صاحب دلخواه خودش نیست. میتوانی از این زاویه بنویسی که حسرت، نه فقط یک درد فردی، بلکه یک معمای جمعی در روابط انسانی است.