وعدههای ابدی، واقعیتهای موقت:
این جمله تلخ، بازتابی از یک واقعیت رایج در روابط انسانی است. اغلب اوقات، وعدههای بزرگ «همیشگی» نه لزوماً از سر بدخواهی، بلکه از خطای پیشبینی انسان سرچشمه میگیرد. ما تمایل داریم احساسات و شرایط آینده را بیش از حد خوشبینانه ارزیابی کنیم و ناخواسته قولهایی میدهیم که از توانمان خارج است. این «سوگیری خوشبینی» میتواند علت بسیاری از قولهای شکسته باشد.
راهکار:
به جای تکیه بر «قولهای ابدی»، به «اعمال مداوم» توجه کنید. چرا که پایداری یک رابطه نه در کلمات، بلکه در ثبات و پیوستگی رفتارها نمایان میشود. این دیدگاه به شما کمک میکند تا روابط واقعیتر و پایدارتری را تجربه کنید.