زندگی با غم

«غَم بِهِم گُفت خیلی قَوی هستیا؛
گُفتَم چِطور؛
گُفت آخه نابودِت کردم
ولی هَنوزَم داری میخَندی»💔🥀️

زندگی ام بوی غم می‌دهد ،
از تمامی جهان غمش به من ارث رسیده است .
در میان غم میخندم و به زندگی ادامه میدهم.️

بله خانومِ هایده حق با تو بود، چون غم با من زاده شده و منو رها نمیکنه:) ️

هزارسالم بگذره بعضی زخما بعضی دردها بعضی غم ها تکراری نمیشه هر روز باهاشون بیدار میشی و هر روز تازن جوری که انگار ديروز به جونت دوخته شدن....!💔🥀️

حق با خانم هایده بود
غم با ما زاده شده، منو رها نمی‌کنه.️

آدم میتونه غمگین باشه ولی آرایش کنه، میتونه غمگین باشه ولی بره مهمونی!
میتونه غمگین باشه ولی برقصه، بلند بلند بخنده، بره کافه و رستوران و تولد.!
کی میدونه غمِ کی چقدره؟!️

تو استوری یکی از دوستام خوندم”سوگ
من از بین نرفت. فقط زندگی شلوغ شد
و من مجبور به ادامه دادن بودم همین.”
حق ترین جمله ای بود که این چند وقت
اخیر خونده بودم.️

بعضی غمه ها نه گفتنی ان ، نه رفتنی ۰۰۰
فقط میمونن یه گوشه ی دل،
و ادم یاد میگره باهشون لبخند بزنه🖤🥀️

از آن پس، دیگر با غم نجنگیدم؛ کنارش نشستم، مثلِ دو مسافری که می‌دانند تا پایانِ راه، هیچ‌یک از دیگری جدا نخواهد شد ((=️️

می‌پرسی چه شد؟
غم تمام شد؟ شادی برگشت؟ زخم‌ها التیام یافتند؟
نمی‌دانم.
رهایشان کردم و به گور پدر همه‌شان خندیدم.
به‌جای آنکه یک گوشه غم‌باد بگیرم تا خبر مرگم،
زندگی از این رو به آن رو شود،
تصمیم گرفتم میان گریه‌هایم بخندم.
می‌خواهم دروغ یک روز خوب را با همه تقسیم کنم؛
و اگر قرار است غمگین باشم، ترجیح می‌دهم با غم رها باشم،
نه در حصار چهاردیواری یک خانه.️