پذیرش غم؛ دو مسافری که تا پایان راه جدا نمیشوند:
بر اساس «نظریه فرایند طنزآمیز» وگنر، تلاش برای سرکوب غم دقیقاً همان غم را تقویت میکند؛ مغز برای مراقبت از ممنوعیت، مدام به دنبال آن میگردد. پژوهشهای درمان پذیرش و تعهد (ACT) نشان میدهد که فاصلهگرفتن از هیجان و مشاهدهی آن، فعالیت آمیگدال را کم و انعطافپذیری روانی را زیاد میکند. غم بهعنوان همسفر، سیستم عصبی را به کندی و پردازش عمیق دعوت میکند؛ جنگیدن با آن، جنگیدن با زیستشناسی خودمان است. آیا تا به حال به غم به چشم یک «همسفر» نگاه کردهاید؟
راهکار:
این استعاره را میتوان به «گسلش شناختی» در درمان ACT تعبیر کرد: غم مسافر است، نه راننده؛ همین تغییر زاویه، قدرت تصمیمگیری را به انسان برمیگرداند.