غم ارثی

زندگی با غم؛ خندیدن و ادامه دادن:

بر اساس اپی‌ژنتیک، غم نیاکان می‌تواند از راه تغییر بیان ژن‌ها به نسل بعد برسد؛ پس «ارث غم» فقط استعاره نیست. از طرفی خنده، کورتیزول را کم و دوپامین را زیاد می‌کند و مغز را از چرخه غم بیرون می‌کشد. آیا همین خنده، راهی برای بازنویسی این ارث است؟

راهکار:

این متن را می‌توان پایان یک میراث دانست، نه تکرار آن: هر بار که در میان غم می‌خندی، داری به نسل بعد یاد می‌دهی غم تنها فصل مشترک نیست؛ تاب‌آوری هم می‌تواند ارثی شود.