خیابان פּ کوچـہ ها گویے خواب بوـבنـב
همـہ حا غرق سکوت بوـב.
پرنـבـہ اے تنها روے ـבرخت خاطراتمان لانـہ کرـבـہ بوـב ..
زیر سایـہ ے همان בرخت ایستاـבیم ، از نگاـہ سرـבش لرز بـہ تنم اـ؋ـتاـב.
نـ؋ـسم בر سینـہ حبس פּ قلبم با ضربان تنـב سینـہ ام را مے شکاـ؋ـت. بدون مقدمه غزلی از خداحافظی سرود پرنده روی شانه ام نشست و خواست بفمهاند پاییز فصل جداییست هاست و این خیابان نامش تنهایی.️