متن های ادبی / جدیدترین متن ادبی [مرداد 1405]

-وخـدای‌به‌شدت‌کافیست:)🤍👌🏻.️

همه سَر به سَر تَن به کُشتن دهیم
بِه اَز آنکه کِشور را به دُشمن دهیم.

- فردوسی
️

ایران رو دوباره به عظمت میرسونیم✌️️

در بحث با آدم عاقل شاید برنده بشی
ولی در بحث با آدم نادان هرگز برنده نمیشی️

مرد
اگر
گریه
کند
معترف
ضعفش
نیست
رود
اشکی
است
که
از
کوه
حکایت
میشود️

کوه‌ها باهم‌اند و تنهایند؛ همچو ما باهمانِ تنهایان.️

ولی هرچه من کم آوردم به تو فکر‌کردم️

چو بستی در به‌روی من، به کوی صبر رو کردم.
چو درمانم نبخشیدی، به درد خویش خو کردم.

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت ما را.
ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم.️

‏گر هيچ مرا در دل تو، جاست بگو!
‏گر هست بگو، ‏نيست بگو، ‏راست بگو!️

« به یادت آنچنان غرق خودم بودم که دریا گفت :
تو را می‌بینم و شک می‌کنم دریا منم یا تو 🤍!»️

تو می‌دانی که من بی‌تو
نخواهم این زندگانی را-♡-️

اونجا که داستایوفسکی گفت:«
'آشوب درونش را نه کلمات می‌توانست بیان کند و نه فریاد ها..'.»🥀
️

انگار در حومه‌ی دانمارک زندگی می‌کنم، چیزی جز گاو در اطرافم نیست!

~فیودور داستایفسکی~️

تقدیر من این بود که در بند تو باشم
دیوانه ی دیوانه ی لبخند تو باشم 💋

👌️

همه با دیدن چشم های سبز و آبی ذوق می کنن 💙💚
ولی شاعر ؛
سی و شش درصد چشمان تو جنسش عسل است
مابقی قهوه و فنجان شراب و غزل است👁️

موهاے تو خرمایے و شهر בل من بم
آشـ؋ـتـہ نکن موی، کـہ بم زلزلـہ خیز است!️

سگی پای صحرانشینی گزید

به خشمی که زهرش ز دندان چکید

شب از درد بیچاره خوابش نبرد

به خیل اندرش دختری بود خرد

پدر را جفا کرد و تندی نمود

که آخر تو را نیز دندان نبود؟

پس از گریه مرد پراکنده روز

بخندید کای بابک دلفروز

مرا گر چه هم سلطنت بود و بیش

دریغ آمدم کام و دندان خویش

محال است اگر تیغ بر سر خورم

که دندان به پای سگ اندر برم

توان کرد با ناکسان بد رگی

ولیکن نیاید ز مردم سگی

️

یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم

زان دو لب شیرینت صد شور برانگیزم

گر قصد جفا داری اینک من و اینک سر

ور راه وفا داری جان در قدمت ریزم

بس توبه و پرهیزم کز عشق تو باطل شد

من بعد بدان شرطم کز توبه بپرهیزم

سیم دل مسکینم در خاک درت گم شد

خاک سر هر کویی بی فایده می‌بیزم

در شهر به رسوایی دشمن به دفم برزد

تا بر دف عشق آمد تیر نظر تیزم

مجنون رخ لیلی چون قیس بنی عامر

فرهاد لب شیرین چون خسرو پرویزم

گفتی به غمم بنشین ️

گر چه از شوق سفر، چون رود، سرشاریم ما
در طریق استواری مثل دیواریم ما

هیچ یاری لحظه‌ی آوار با ما یار نیست
روی دوش خویش می‌افتیم اگر باریم ما!
️

چگونــہ شیرین بنویسم تلخــے این جهان را ؟️

نخلِ امّید به بَر می‌‌رسد، اندیشه مدار؛️

آدما خسته کننده ان؛کاش اردک بودم:).️

وطن را
وَتَن بخوانیم ؛ زیرا
تن های زیادی در آغوشش جان داده‌اند.️

می رقصیم در زندگی بار هرساز که دلبر نواخت

هر چند هر کسی عاشق شد به بازی دنیا باخت️

آمدم خیر سرم درس بخوانم دو سه خط.
قهوه چشم تو پاشید به دفتر، نگذاشت.... ^_^️

‌گر خنده را از لب⁧هایت گرفتند ، تو با چشمانت بخند.️

برای رسیدن به آرامش
گاهی باید کر بود
گاهی کور
و گاهی لال :)️

ازش پرسیدم چرا فکر میکنی
خیلی آدم خفنی هستی

گفت چون:

وقتی در یخچال رو باز میکنم نور میده،
از بچگی ماه دنبال منه،
مدیر مدرسه بیشتر از خانوداه نگرانمه،
در مرکز خرید منو میبینه خودبه خود باز میشه،
سگ دنبالم میدوئه وقتی میرم مدرسه،

خود شیفته ها. دنیا رو اینجوری میبینن (با کمی اغراق)️