پذیرش جدایی؛ آدم‌هایی که فقط در قلب ما می‌مانند:
مغز انسان آدم‌های مهم را به‌عنوان «نقشه عصبی» ذخیره میکند؛ حتی بعد از قطع رابطه، نورون‌های آینه‌ای و حافظه اپیزودیک طوری فعال می‌شوند که انگار آن فرد هنوز حضور دارد. در علوم اعصاب به این «بازنمایی دلبستگی» می‌گویند. مرور این تصویرها سطح دوپامین و کورتیزول را هم‌زمان بالا می‌برد؛ یعنی دلتنگی یک وضعیت بیوشیمیایی است، نه ضعف اراده. به همین دلیل «همیشه در قلب ماندن» انتخاب نیست، اثر فیزیولوژیک ماندگار پیوند عصبی است. سؤال این است: اگر بدن ما چنین رابطه‌ای را کد کرده، آیا می‌شود آن را بازنویسی کرد؟
راهکار:
این جمله را می‌شود اینطور دید: کسی که فقط در قلب می‌ماند، به یک «دنیای درونی» تبدیل شده؛ حضور فیزیکی‌اش تمام شده، اما رابطه‌ای که با او داشته‌ای، حالا بخشی از شخصیت و نگاه تو به زندگی است. به‌جای سوگواری برای نبودنش، می‌توانی از او به‌عنوان آینه‌ای استفاده کنی که نشان می‌دهد چه چیزهایی را در آدمها مهم می‌دانی.