چرا خاطرات بعد از جدایی با آدمها نمیروند؟:
مغز انسان خاطرات را مثل فایلهای کامپیوتری ذخیره نمیکند؛ هر بار که به خاطرهای فکر میکنیم، مدارهای عصبی مرتبط دوباره فعال میشوند و خاطره را بازنویسی میکنیم. یعنی حتی بعد از رفتن فرد، هر بار که یادش میکنیم، خاطره را قویتر یا حتی تحریفشده ذخیره میکنیم. پس نه، خاطرات نهتنها با آدمها نمیروند، بلکه با مرور ما عمیقتر هم میشوند. سوالی که پیش میآید: آیا واقعاً میخواهیم این خاطرات را با خود حمل کنیم؟
راهکار:
شاید این خاطرات نهتنها با آدمها نمیروند، بلکه درست مثل یک خالکوبی ذهنی، هر بار که بهشان فکر میکنیم دوباره زنده میشوند. حقیقت تلخ این است: ما خودمان انتخاب میکنیم کدام خاطره را نگه داریم و کدام را رها کنیم. با این نگاه، شاید رفتن سختتر هم بشود...