غمهایت را دوست بدار، آنها هم رفتنی هستند:
تحقیقات نوروساینس نشون میده که مغز ما غم رو مثل یه شیء فیزیکی پردازش میکنه. وقتی میگیم «غم رو دوست دارم»، مدارهای دلبستگی فعال میشن و رها کردنش سختتر میشه. ولی نکته جذاب: اگه همون مدارها رو با پذیرشِ موقتی بودن تمرین بدیم، انعطافپذیرتر میشن. انگار غم یه مهمون ناخواستهست که هر چی بیشتر باهاش کل کل کنی، بیشتر میمونه. میشه باهاش کنار اومد و بذاری بره؟
راهکار:
این نگاه با مفهوم «آنیکا» در بودیسم همخوانی دارد: همه چیز ناپایدار است، حتی غم. شاید غم را به چشم یک مهمان گذرا ببینیم که آمدنش هم مقدمهای برای رفتن است.