پذیرش: بعضی آدمها در قلب میمانند نه در زندگی:
تحقیقات عصبشناختی نشان میدهد که «حافظهی عاطفی» در آمیگدال ذخیره میشود و حتی وقتی فردی از زندگیمان حذف میشود، فعالسازی این ناحیه از مغز همچنان حس نزدیکی را بازتولید میکند. این یعنی قلبمان برای ادامهی ارتباط مجبور نیست منطق زندگی را دنبال کند. سوالی که پیش میآید: آیا این مکانیسم تکاملی برای بقای اجتماعی طراحی شده یا فقط یک خطای شناختی است؟
راهکار:
این جمله درواقع اشاره به پدیدهی «دلبستگی پایدار» دارد؛ جایی که مغز ما ارتباط عاطفی را حتی پس از قطع ارتباط فیزیکی حفظ میکند. شاید بتوانی نام آن شخص را در ذهنت با یک نماد جدید (مثلاً یک ستاره) جایگزین کنی تا حضور نمادینش را بپذیری بدون نیاز به بازگشت.