متن های کنترل احساسات / بهترین متن کنترل احساسات [پیشنهادی]

رهایی عاطفی: وقتی باید بگذاری بروند:

جالب است که مغز ما به روابط اجتماعیِ منفی به‌عنوان یک «تهدید» واکنش نشان می‌دهد و همان مدارهای عصبیِ مربوط به درد فیزیکی را فعال می‌کند. رها کردنِ آگاهانه‌ی یک رابطه، در واقع نوعی «مدیریت درد» عصبی-اجتماعی است. جامعه‌ی تاو فکر می‌کنه این مکانیسم دفاعیِ مغز چقدر می‌تونه مفید باشه؟

راهکار:

این نگاهِ رهاکننده، شبیه مفهوم «تسلیم رادیکال» در روانشناسی است: گاهی تلاش برای کنترلِ یک موقعیت یا رابطه، بیشتر از خودِ موقعیت انرژی می‌گیرد. پذیرشِ «بگذار بروند» می‌تواند نقطه‌شروع آزادیِ شناختی باشد تا فکرتان را روی چیزهایی متمرکز کنید که واقعاً تحت کنترل شماست.

دلتنگی؛ آتش زیر خاکستر احساسات:

در روانشناسی، این پدیده «بازگشت سرکوب‌شده» نام دارد. وقتی احساسی مانند غم یا دلتنگی را به‌طور فعال نادیده می‌گیری یا سرکوب می‌کنی، مغز آن را در حافظه‌ی ضمنی ذخیره می‌کند. سپس یک محرک کوچک—مثلاً یک بو یا یک ملودی—می‌تواند تمام آن خاطره و احساس را با شدتی بیشتر از قبل به سطح هشیاری بیاورد، درست مانند انفجار ناگهانی آتش. آیا تا به حال توجه کرده‌ای که چه محرک‌های کوچکی این آتش‌سوزی را شعله‌ور می‌کنند؟

راهکار:

به جای تلاش برای خاموش کردن این احساس، سعی کن آن را به عنوان یک سیگنال درونی ببینی. می‌توانی بنویسی «این دلتنگی دقیقاً می‌خواهد به من چه چیزی را یادآوری کند؟» این تغییر زاویه‌ی دید، آتش را از حالت مخرب خارج می‌کند.

فریاد خاموش ذهن؛ وقتی درون می‌جوشد و بیرون ساکت است:

این پدیده دقیقاً شبیه «طوفان فکری» (Brain Storm) در عصب‌شناسی است: وقتی قشر پیش‌پیشانی (PFC) تلاش می‌کند واکنش‌های هیجانی آمیگدال را مهار کند، مغز یک «شورش درونی» راه می‌اندازد. جالب آنکه در لحظه‌ی خیره‌شدن به یک نقطه، فعال‌سازی شبکه‌ی پیش‌فرض (DMN) افزایش می‌یابد – همان شبکه‌ای که در حین خیال‌پردازی و نشخوار فکری فعال است. پس این «سکوت ظاهری» یک طوفان الکتروشیمیایی تمام‌عیار است.

راهکار:

این تصویر ذهنی رایج‌تر از آن‌ست که فکر می‌کنید. تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که سرکوب مداوم خشم، فعالیت آمیگدال را افزایش می‌دهد و می‌تواند منجر به فرسایش سیستم پاداش مغز شود. برای تخلیه‌ی سالم، تکنیک «نوشتن تخلیه‌ای» یا ورزش هوازی شدید را امتحان کنید.

رهایی از خاطرات و پذیرش واقعیت‌های تغییرناپذیر:

در روانشناسی، نشخوار فکری درباره خاطرات منفی، فعالیت در شبکه‌های مغزی مرتبط با درد فیزیکی را افزایش می‌دهد. مغز، درد عاطفی و فیزیکی را در مناطق مشابهی پردازش می‌کند. آیا می‌توان پذیرش را یک عضله ذهنی دانست که نیاز به تمرین دارد؟

راهکار:

این متن می‌تواند به یک تمرین نوشتاری تبدیل شود: جمله‌ای که با «قیدِ... را بزن» شروع می‌شود و در ادامه یک حقیقت غیرقابل تغییر (مثل «نبضی که رفته...») را بیان می‌کند. این ساختار به خلق جملات تأمل‌برانگیز کمک می‌کند.

راه‌های فراموشی و منی که فراموش نکردم:

تعادل عقل و قلب؛ رمز رسیدن به ساحل موفقیت:

در علوم اعصاب، سیستم دوگانهٔ پردازش (سیستم ۱ سریع و شهودی، سیستم ۲ کند و تحلیلی) دقیقاً همین تعادل رو توضیح می‌ده. جالبه که در آزمایش‌های «قمار آیووا» افراد بدون اینکه متوجه باشن، با احساسات بدنی (نشانه‌های بدنی) تصمیم‌های بهتری می‌گرفتند تا با منطق محض. یعنی گاهی دل زودتر از عقل قضیه رو می‌فهمد. سوال تیز: آیا شما برای تصمیم‌های بزرگ به این هماهنگی هوشمندانه نیاز دارید؟

راهکار:

این استعاره زیبا رو می‌شه ببریم توی زندگی روزمره: هر وقت بین عقل و دلت دعوا شد، یادت باشه که عقل مسیر رو نشون می‌ده و دل انرژی حرکت رو. مثل قایق‌رانی، هر دو لازم‌اند. برای تصمیم‌های مهم، اول با عقل تحلیل کن، بعد با دل احساس کن – نه برعکس.

دل می‌رود ز دستم: وقتی راز پنهان آشکار می‌شود:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «فشار افشا» وجود دارد: نگه داشتن یک راز بزرگ، بار شناختی سنگینی ایجاد می‌کند و مغز را خسته می‌کند، گویی برای بیرون ریختن آن تحت فشار است. این دقیقاً همان «دردی» است که شاعر از افشای ناخواسته‌ی رازش می‌گوید. آیا تا به حال این فشار روانی را تجربه کرده‌اید؟

راهکار:

این بیت، که احتمالاً از حافظ یا شعری در سبک اوست، احساس ناتوانی در برابر افشای راز درونی را بیان می‌کند. یک بازخوانی خلاقانه می‌تواند این باشد: این «آشکارا شدن» را نه یک فاجعه، بلکه به عنوان نقطه‌ای برای رهایی و سبکی تصور کنید. گاهی افشای ناخواسته‌ی یک احساس، سرآغاز پذیرش و حرکت است.

تصمیم به ندیدن: وقتی اراده از عشق قوی‌تر می‌شود:

در روان‌شناسی به این پدیده «کوری توجهی» می‌گویند. وقتی مغز روی تصمیمی مثل ندیدن یک نفر متمرکز می‌شود، واقعاً فیلترهای بینایی را فعال می‌کند و آن شخص را از میدان دید حذف می‌کند، حتی اگر روی مژه‌هایتان باشد. این مکانیسم برای بقا تکامل یافته تا از اضافه‌بار اطلاعات جلوگیری کند. به همین سادگی تو را نخواهم دید، چون مغزم تو را بایگانی کرده.

راهکار:

ذهن ما می‌تواند افراد را مثل فایل‌های اضافی حذف کند. اگر تصمیم به ندیدن گرفتی، شاید واقعاً مغزت آن شخص را از مدار توجه خارج کند، پس به تصمیمت اعتماد کن.

چرا نباید خاطرات را از چشم بندازیم؟:

مغز ما سازوکار «نظارت فرایند» دارد: هرچه بیشتر سعی کنی فکری را سرکوب کنی، مغز برای اطمینان از انجام این سرکوب، مدام آن فکر را چک می‌کند و در نتیجه آن فکر بیشتر ظاهر می‌شود. این پارادوکسِ تلاشِ سفید خرس است. آیا تا به حال متوجه این اثر معکوس در کنترل افکارت شده‌ای؟

راهکار:

این جمله می‌تواند اشاره به تلاش برای حذف یک خاطره یا فرد از ذهن باشد. روانشناسی معکوس نشان می‌دهد که سرکوب فعال یک فکر، آن را قوی‌تر و مزاحم‌تر می‌کند. شاید قدم بعدی این نباشد که «سعی نکنی»، بلکه این باشد که به جای جنگ با آن خاطره، به سادگی حضورش را بپذیری و تمرکزت را به یک فعالیت سازنده‌ی جدید معطوف کنی.

وقتی غرور، حتی دعا کردن را هم منع می‌کند:

در روانشناسی، غرور گاهی به عنوان یک مکانیسم دفاعی عمل می‌کند که از فرد در برابر آسیب‌های عمیق‌تر—مثل طرد شدن یا بی‌ارزش‌شدن—محافظت می‌کند. این حس، حتی می‌تواند مانع از بیان صادقانه‌ترین نیازهای روحی ما شود. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که این غرور، در واقع از چه چیزی محافظت می‌کند؟

راهکار:

گاهی نوشتن نامه‌ای که هرگز فرستاده نمی‌شود، می‌تواند این تنش درونی بین غرور و آرزو را رها کند و فضایی برای پذیرش ایجاد نماید.

راز برنده بودن: هنر خداحافظی با آدم‌های تموم شده:

در روانشناسی، مفهوم «تلفات غرق‌شده» نشان می‌دهد انسان‌ها به‌دلیل سرمایه‌گذاری عاطفی یا زمانی گذشته، در روابط یا موقعیت‌های نامناسب می‌مانند، حتی وقتی هزینه ماندن بیشتر است. برنده واقعی کسی است که این خطای شناختی را تشخیص داده و برای حفظ منابع روانی آینده، حاضر به قطع آن تعلق می‌شود. آیا بزرگ‌ترین «تلفات غرق‌شده» زندگیت چیست؟

راهکار:

برای تمرین این مهارت، می‌توانی لیستی از افراد یا عادت‌های «تموم‌شده» در زندگیت بنویسی و برای هر کدام یک تشریف‌خداحافظی نمادین (مثل نوشتن و پاره کردن یک نامه) طراحی کنی. این عمل فیزیکی، پذیرش ذهنی را تقویت می‌کند.

راه‌حل خلاقانه: دوستی به جای غم شکست عشقی:

این ایده، شبیه مفهوم «کینتسوگی» در هنر ژاپنی است، که در آن ظروف شکسته را با طلا ترمیم می‌کنند و شکستگی‌ها را به بخشی زیبا و قوی‌تر از تاریخچه‌ی اثر تبدیل می‌کنند. روانشناسی مثبت‌نگر نیز نشان می‌دهد که بازتعریف روایت‌های شخصی پس از ضربه، یکی از قوی‌ترین مکانیسم‌های تاب‌آوری است. آیا این روش را می‌توان برای ترمیم هر نوع شکستی به کار برد؟

راهکار:

این رویکرد، یک تمرین عملی برای بازسازی اعتماد به نفس و گسترش دایره‌ی اجتماعی پس از یک رابطه است. می‌توانی با لیست کردن علایق مشترک با هر دوست جدید، این فرآیند را هدفمندتر کنی.

زمانی که بغض جای فریاد را می‌گیرد:

در روانشناسی، «آلکسی تایمیا» به ناتوانی در شناسایی و بیان احساسات گفته می‌شود، که اغلب به شکل دردهای فیزیکی مثل گلوگرفتگی یا «بغض» خود را نشان می‌دهد. بدن گاهی پیش از ذهن، زخم‌های عاطفی را فریاد می‌زند. آیا تا به حال درد جسمی را تجربه کرده‌اید که ریشه در یک احساس خفه شده داشته باشد؟

راهکار:

گاهی نوشتن آنچه نمیتوان فریاد زد، فشار بغض را کم میکند. یک دفتر خالی و پنج دقیقه سکوت میتواند فضای امنی برای این رهاسازی باشد.

زندگی با خنده است: فلسفه شادی در دو بیت:

از نظر عصب‌شناسی، خندیدن واقعی حتی اگر مصنوعی شروع شود، ترشح اندورفین و دوپامین را تحریک می‌کند، درد را کاهش می‌دهد و سیستم ایمنی را تقویت می‌کند. این یک بازخورد فیزیولوژیک است: مغز حالت چهره را می‌خواند و سپس احساس مربوطه را تولید می‌کند. پارادوکس جالب اینجاست که گریه نیز دقیقاً همین مکانیسم را برای پاکسازی استرس دارد. آیا می‌توان گفت غم و شادی در سطح مولکولی متحدان هم هستند؟

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: گریه تنها حامل غم نیست، بلکه یک رهاسازی فیزیولوژیک قوی است که هورمون‌های استرس را دفع می‌کند و پس از آن، خنده‌ای که می‌آید عمیق‌تر و واقعی‌تر خواهد بود.

غلبه عقل بر قلب: منطقی بودن تا کجا می‌تواند خطرناک باشد؟:

آیا می‌دانستید تحقیقات آنتونیو داماسیو نشان داده بیمارانی که بخش احساسی مغزشان آسیب دیده، حتی نمی‌توانند ساده‌ترین انتخاب‌ها را بکنند؟ منطقِ خشک بدون عاطفه، در واقع غیرمنطقی‌ترین حالت است. شاید «قلب» همان راهنمای خاموش تصمیم‌های درست باشد. شما تا حالا چقدر به ندای قلبت اعتماد کرده‌ای؟

راهکار:

این نگاه نشان‌دهندهٔ باوری رایج است که عقل را بر احساس برتری می‌دهد. اما پژوهش‌های عصب‌شناسی (مثل نظریهٔ نشانهٔ جسمانی داماسیو) نشان می‌دهد احساسات برای تصمیم‌گیری درست ضروری‌اند. شاید بهتر باشد گاهی به ندای قلبت اعتماد کنی و منطق را در خدمت احساس بگذاری، نه در تضاد با آن.

وقتی جعبه خاطرات قفل می‌شود:

مغز برای محافظت از ما، خاطرات آسیب‌زا را در حافظهٔ ضمنی ذخیره می‌کند؛ جایی که نمی‌توانیم به‌صورت ارادی و کلامی به آن‌ها دسترسی داشته باشیم، اما بدن و احساساتمان آن‌ها را به‌خاطر می‌آورند. این همان دلیل فیزیولوژیک قفل شدن آن جعبه است. آیا تا به حال واکنش فیزیکی غیرمنتظره‌ای به یک مکان یا صدا داشته‌اید که دلیلش را نمی‌دانستید؟

راهکار:

نوشتن دربارهٔ همان خاطره، حتی بدون جزئیات و فقط با توصیف یک شیء یا رنگ مرتبط با آن، میتواند فشار درون‌ریزی شده را کم کند و فاصلهٔ امنی برای مواجهه ایجاد کند.

صبر ما کی تمام میشود؟:

در روانشناسی، مفهوم «اِگُزاستیون» یا فرسودگی صبر وجود دارد. تحقیقات نشان میدهد تصمیم‌گیری‌های مهم در لحظه‌ای که صبرمان تمام شده، اغلب تحت تأثیر سیستم عصبی «جنگ یا گریز» قرار می‌گیرند و نتیجه‌ای غیربهینه دارند. آیا تا به حال تصمیمی گرفته‌اید که بعداً از آن پشیمان شده باشید، فقط به این خاطر که دیگر طاقت نداشتید؟

راهکار:

به جای تمرکز روی نقطه پایان، میتوانید صبر را به عنوان یک منبع تجدیدشونده ببینید. یک تمرین ساده: دفعه بعد که احساس میکنید صبرتان در حال تمام شدن است، پنج دقیقه وقت بگذارید و فقط روی تنفستان تمرکز کنید. این وقفه کوتاه اغلب ظرفیت تحمل را بازسازی میکند.

طنز تلخ کنترل احساسات با حشره کش:

آیا می‌دونید بر اساس نظریه «فرایند کنایه‌آمیز» روانشناس دنیل وگنر، هر چه بیشتر سعی کنید یک فکر یا احساس رو سرکوب کنید، احتمال بازگشتش بیشتر میشه؟ در واقع حشره‌کش شما باعث میشه پروانه‌ها مقاوم‌تر بشن! شما چه تجربه‌ای از این پدیده دارید؟

راهکار:

این استعاره رو می‌تونیم اینطور بازنویسی کنیم: به جای حشره‌کش، یک بادبزن بردار و پروانه‌ها رو به سمت آسمان هدایت کن. شاید اونوقت آرامش واقعی رو تجربه کنی.

حد و مرز در محبت؛ دریا در استکان:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «اثر کاهش بازده در روابط» وجود دارد: وقتی یک رفتار مثبت (مثل محبت) بیش از حد تکرار شود، ارزش آن برای طرف مقابل کاهش می‌یابد و حتی به ضد خودش تبدیل می‌شود. مثالش «ترس از تعهد» یا «احساس خفگی» در عشق‌های افراطی است. آیا تا به حال پیش آمده که زیادی محبت کردن، رابطه را خراب کرده باشد؟

راهکار:

این بیت به ما نشان می‌دهد که عشقِ بی‌حد، گاه به جای صمیمیت، باعث خفگی و بی‌ارزشی می‌شود. شاید بهترین عشق، عشقی است که هر دو طرف در آن فضای کافی برای نفس کشیدن داشته باشند.

تضاد احساس و منطق: سود ذهن، ضرر قلب؟:

پدیدهٔ «واقع‌گرایی افسرده» نشان می‌دهد افراد با خلق پایین گاهی قضاوت دقیق‌تری دربارهٔ کنترل و مهارت خود دارند؛ یعنی درد عاطفی می‌تواند خطای خودبرتربینی را کم کند. در مقابل، خوش‌بینی دفاعی با تحریف واقعیت حال را بهتر می‌کند. ذهن و قلب اغلب دو اپتیک متضاد از یک واقعیت‌اند. کدام را برای تصمیم بزرگ انتخاب می‌کنی؟

راهکار:

این جمله بیشتر از تضاد، از همزیستی می‌گوید: ذهن می‌تواند از فاصله‌اش سود ببرد، اما قلب تا وقتی شنیده نشود همان فاصله را به بی‌حسی تبدیل می‌کند. پس «مضر برای قلب» لزوماً دشمن نیست؛ می‌تواند هزینهٔ موقتیِ وضوح ذهنی باشد که اگر با نام‌گذاری هیجان همراه شود، به بینش پایدار تبدیل می‌شود.

معنای از دست دادن کنترل در لحظه واکنش از نگاه جردن پترسون:

آیا می‌دانستی که واکنش سریع در واقع علامت فعال شدن آمیگدال (بادامه مغز) است؟ در لحظه‌ای که عصبانی یا مضطرب می‌شوی، قشر پیش‌پیشانی که مسئول تصمیم‌گیری منطقی است غیرفعال می‌شود. این پدیده «ربودگی آمیگدال» نام دارد و دقیقاً همان جایی است که کنترل را از دست می‌دهی. راه حل؟ یک نفس عمیق و شمارش تا سه - کافی است تا قشر پیش‌پیشانی دوباره کنترل را به دست بگیرد. به نظر شما چقدر در لحظات بحرانی این تکنیک رو انجام می‌دید؟

راهکار:

به جای سرکوب واکنش، می‌توانی یک مکث کوتاه سه ثانیه‌ای بین محرک و پاسخ ایجاد کنی. این تکنیک در روانشناسی به 'تغییر مسیر عصبی' معروف است و کمک می‌کند تا از واکنش خودکار به پاسخ آگاهانه برسی.

احساسی بودن و شکست: یک باور رایج:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که احساسات برای تصمیم‌گیری حیاتی هستند. افرادی که به دلیل آسیب مغزی توانایی احساس را از دست می‌دهند، تصمیم‌های فاجعه‌باری می‌گیرند. پس احساسی بودن به معنای باخت نیست، بلکه عدم تعادل در آن است. سوال: چگونه می‌توان بین احساس و منطق تعادل برقرار کرد؟

راهکار:

احساسات مثل ابزار هستند؛ نه خوب و نه بد. استفاده از آن‌ها در موقعیت مناسب کلید موفقیت است. همراهی عقل و احساس شما را شکست‌ناپذیر می‌کند.

درس رهایی: وقتی التماس کردن را کنار می‌گذارید:

در روانشناسی، این حالت «تسلیم شدن سازنده» نامیده می‌شود. تحقیقات نشان می‌دهد وسواس برای به دست آوردن چیزی، سیستم پاداش مغز را مختل کرده و با ترشح مداوم کورتیزول، استرس مزمن ایجاد می‌کند. رها کردن این التماس، مغز را از چرخه شکست-اضطراب خارج می‌کند. آیا تا به حال توجه کرده‌اید که پس از رها کردن یک خواسته وسواسی، چه ایده‌های جدیدی ظاهر می‌شوند؟

راهکار:

این فرآیند را می‌توان با تمرین «ذهن‌آگاهی نسبت به خواسته‌ها» گسترش داد: هر بار که برای چیزی التماس می‌کنید، یک لحظه مکث کنید و بپرسید «اگر این را هرگز به دست نیاورم، چه می‌شود؟» این تمرین، وابستگی ذهنی شما به نتیجه را کم می‌کند.

وقتی قلب‌ت را ساکت می‌کنی: کنترل احساسات:

در روان‌شناسی، «فاصله‌گیری از خود» یعنی حرف زدن با خودت به‌جای «من» با «تو» یا نام خودت؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهد همین تغییر ضمیر، فعالیت آمیگدال را کم و کنترل هیجانی را بیشتر می‌کند. جالب اینکه قلب واقعاً «فکر» نمی‌کند، اما شبکهٔ اینتروسپتیو بدن سیگنال‌هایی می‌فرستد که مغز آن‌ها را به احساس ترجمه می‌کند. کدام صداست که باید ساکت شود: قلب یا روایتت از آن؟

راهکار:

قلب احمق نیست؛ سریع‌تر از مغز تصمیم می‌گیرد. جای «خفه شو»، به آن بگو «شنیدمت، اما الان نوبت منطق است»؛ همین تغییر کوچک جمله، جنگ داخلی را به مذاکره تبدیل می‌کند.

کشتن خاطرات در ذهن: چرا گریه نمی‌کنیم؟:

آیا می‌دانید مغز انسان هنگام سرکوب احساسات، مدارهای هیپوکامپ را فعال نگه می‌دارد؟ این یعنی خاطره‌ای که 'کشته‌اید' در واقع در اعماق ذهن زنده‌تر می‌شود. تحقیقات نشان داده که پذیرش و رهاسازی احساسات (نه سرکوب) باعث کاهش واقعی استرس و افزایش سلامت روان می‌شود. سوال: تا حالا پیش آمده خاطره‌ای که فکر می‌کردید کشته‌اید ناگهان برگردد؟

راهکار:

این جمله یک باور رایج را نشان می‌دهد: قدرت در سرکوب احساسات. اما علم روانشناسی می‌گوید سرکوب، خاطرات را قوی‌تر در ناخودآگاه دفن می‌کند و بعداً با شدت بیشتری بازمی‌گردند. پذیرش و پردازش آگاهانهٔ احساسات، در واقع مسیر رهایی واقعی است.

بغض هنگام حرف زدن و شکستن آن:

قدرت لبخند: تظاهر مثبت برای تاب‌آوری بیشتر:

پارادوکس جالبی در روانشناسی وجود دارد: گاهی برای احساس بهتر، باید اول طوری رفتار کنیم که انگار احساس بهتری داریم. این «فرضیه بازخورد صورت» نشان می‌دهد حالات چهره مستقیماً بر احساسات ما تأثیر می‌گذارند. آیا شما هم فکر می‌کنید این تظاهر مثبت در بلندمدت می‌تواند واقعی شود یا صرفاً یک پوشش موقت است؟

راهکار:

تحقیقات نشان می‌دهند که حتی لبخند زدن مصنوعی می‌تواند سطح استرس را کاهش و خلق‌وخو را بهبود بخشد. دفعه بعد که تحت فشار بودید، امتحان کنید.

قدرت لبخند وقتی کسی احساست را نمی‌فهمد:

در روانشناسی، پدیده‌ای به نام «تنهایی عاطفی» وجود دارد که ربطی به تعداد اطرافیان ندارد، بلکه ناشی از شکاف بین تجربه‌ی احساسی شما و درک دیگران از آن است. مغز این عدم تطابق را همچون یک تهدید اجتماعی ثبت می‌کند. آیا تا به حال این شکاف را به عنوان نشانه‌ای از پیچیدگی وجود خودتان دیده‌اید؟

راهکار:

این نگاه را می‌توان یک گام جلوتر برد: تمرین «خود-همدلی» دقیقاً به این معناست که شما، حتی وقتی دیگران نمی‌فهمند، احساس خود را به رسمیت بشناسید و به آن فضای امن بدهید. این کار از یک لبخند نمایشی، قدرت درونی بیشتری می‌سازد.