فلسفه شادی و غم

زندگی با خنده است: فلسفه شادی در دو بیت:

از نظر عصب‌شناسی، خندیدن واقعی حتی اگر مصنوعی شروع شود، ترشح اندورفین و دوپامین را تحریک می‌کند، درد را کاهش می‌دهد و سیستم ایمنی را تقویت می‌کند. این یک بازخورد فیزیولوژیک است: مغز حالت چهره را می‌خواند و سپس احساس مربوطه را تولید می‌کند. پارادوکس جالب اینجاست که گریه نیز دقیقاً همین مکانیسم را برای پاکسازی استرس دارد. آیا می‌توان گفت غم و شادی در سطح مولکولی متحدان هم هستند؟

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: گریه تنها حامل غم نیست، بلکه یک رهاسازی فیزیولوژیک قوی است که هورمون‌های استرس را دفع می‌کند و پس از آن، خنده‌ای که می‌آید عمیق‌تر و واقعی‌تر خواهد بود.