چرا نباید شخصیت و رفتار را یکی دانست؟:
آیا میدانستید این تفاوت در روانشناسی «سوگیری بازیگر-ناظر» نام دارد؟ در آزمایشی کلاسیک، دانشجویان سخنرانی موافق یا مخالف کاسترو را میخواندند؛ ناظران گفتند شخصیتشان همین است، حتی وقتی میدانستند نقشهای است. رفتار ما بیش از آنکه آینهی درون باشد، آینهی مقابل است. چطور میتوان سوگیری را کنار گذاشت؟
راهکار:
این جمله دقیقاً به مفهوم «خطای بنیادین اسناد» در روانشناسی اشاره دارد: ما تمایل داریم رفتار دیگران را به شخصیت و رفتار خود را به موقعیت نسبت دهیم. برای درک بهتر، آزمایش معروف جونز و هریس (1967) را جستجو کنید که نشان میدهد حتی وقتی افراد مجبور به دفاع از یک موضع مخالف میشوند، ناظران آن را عقیده واقعیشان میدانند.