هیچ کس جای هیچ کس نیست؛ چرا نباید دیگران را قضاوت کرد؟:
آیا میدانستی مغز ما در کسری از ثانیه درباره دیگران قضاوت میکند؛ اما همین مغز در برابر خطاهای خودش «توجیهگر» میشود؟ روانشناسان به این «خطای بنیادی اسناد» میگویند: رفتار دیگران را به «نوع شخصیت» ربط میدهیم، اما رفتار خودمان را به «موقعیت». یعنی قضاوت، بیش از آن که درباره دیگری باشد، نشانه نادیده گرفتن زمینههای ناپیدای زندگی اوست. حتی دوقلوهای همسان هم جهان ذهنی متفاوتی دارند؛ پس هیچ دو انسانی واقعاً در یک دنیا زندگی نمیکنند. اگر جای او بودی، همان تصمیم را میگرفتی؟
راهکار:
این جمله را میتوان به یک پرسش تبدیل کرد: «چه تجربهای در زندگی او شکل گرفته که اینطور فکر میکند؟» جستوجو برای پاسخ، بهجای قضاوت سریع، همدلی میسازد. هر آدمی یک تاریخ منحصربهفرد است؛ قضاوت یعنی خواندن یک صفحه از یک کتاب چندصفحهای.