باز باران بی ترانه میخورد بر بام گونه یادم آرد روز غمگین گردش تقدیر ننگین فصل رنگین بغض سنگین بی تو هیچ و پوچ و خالی تلخی ناب نگاهی یادم آمد چشم هایت لحن شیرین نگاهت همچو کودت میدویدم کودکی صدساله بودم یادم آمد حرف تلخی شاهد این قلب زخمی با چه کسی خوشحالی باور عشقم نداری باز باران بی ترانه مینشیند روی گونه زنده ام اما چگونه؟️