متن کوتاه در مورد خستگی و خسته / بیو خسته

تو شجاع بودی؛
در جنگ‌هایی که دیگران ندیدند.

️

دل کندن از تو، طولانی‌ترین داستانِ عمرم شد.
👣
️

انسان‌ها هیچوقت نتوانستند کامل مرا بشناسند؛
و مشکل از آنها نبود، حق داشتند!
آنها نمیدانستند که چند من، در من وجود دارد...
️

مغز :
اگه دوستت داشت، این همه مدت ازت بی خبر نمی‌موند.
قلب :
شاید....💔️

شاید بتونی کل روز وانمود کنی خوبی ولی شب ،داستانش فرق داره . . .️

اون حس نگه داشتن گریه تو جمع و با بغض غذا خوردن و گلودردِ کنارش️

قرار‌بود‌مآ‌فدآي‌او‌بشویم‌اما؛
او‌فدای‌ما‌شد. . .! 💔️

ایران تسلیت🖤‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌️

تا زمانی که نفهمی ماجرا از چه قراره،
همیشه با یه آدم ثابت تو بدن های مختلف آشنا میشی..
طبیعت تا درسش رو به تو نده تکرار میکنه!️

ایران تسلیت 😔🖤
بایستی ادامه بدیم برای ایران تا پای جان🩸⛓️
۱۴۰۴/۱۲/۱۰️

هر کسی از این دنیا چیزی بر می دارد

من دست برداشتم...🚬️

دیر شد...
باید زودتر از اینها جانم را فدایت میکردم:)🖤️

≼ خبرش کاش به گوشت برسد روزی دور
که دلم تا تپشی داشت پریشانت بود...')️

گر پادشاه عالمی اخر گدایه مادری.....️

عارفی نمیگه زندگی زود گذشت میگه:

آنچـہ از سرگذشت،شـב سرگذشت!حیـ؋ بے وقت گذشت،اما گذشت!تا کـہ خواستیم یک בو روزے ؋ـکر کنیم،بر בر خانـہ نوشتنـב:ـבر گذشت..!️

‌
شدہ از درد بخندے ڪہ نبارد چشمت...


من در این خندہ اے پر غصہ مهارت دارم...


#شعر️

گاهی زانوهایت
می شود تمام دنیایی که داری !
آنها را در آغوش می کشی
و فقط اینگونه می شود
تنهایی را تاب آورد
با یک آغوش خیالی . . .️

دست خودم نیست
گاهی وقت ها عجیب هوایت را میکنم:(️

به سادگی دل بستیم به سختی تاوان دادیم💔✋️

حتی نمیتونم توضیح بدم که چی داره بهم میگذره:)️

با من از اندوهت بگو، رنگ مورد علاقتو همه میتونن بدونن.🖤️

جالبه همه همدیگرو قضاوت میکنن بدون اینکه از هم بپرسن دردشون چیه🥲️

گفت:حال‌بدتو‌‌کجا‌قایم‌میکنی‌؟
گفتم:تو‌لبخندم😅🖤️

دَر روح وَ جـانِ مَـن...!
می مـانی اِی وَطَـن...🖤️

تراپی:

مخفی‌کردن‌اون‌چیزایی‌که‌باید‌‌پارتنر‌بدونه‌‌اشتباه‌است‌همچی‌‌رو‌بهش‌بگو‌اگه‌خاستت‌میمونه‌اگرم‌نخاستت‌میره‌پشت‌سرشو‌هم‌نگاه‌نمیکنه‌پس‌نگران‌هیچی‌نباش‌

(رفتنی‌در‌چهار‌دیوار‌زندان‌هم‌راه‌‌رفتن‌رو‌پیدا‌میکنه‌)️

بعدا؟ اینجا ایرانه بغلم کن شاید فردا نباشیم :)️

تموم تنم زخمه،هدیه این کشوره💔🩹️

یکی از ماندگارترین پاراگراف‌های رمان سقوط، نوشتهٔ آلبر کامو قطعاً این قطعه است:

«‏من آنقدر بزرگوار نبودم که از اهانت‌ها بگذرم، امّا سرانجام فراموش می‌کردم. و آن‌که گمان می‌برد از او بیزارم مبهوت می‌شد. آن‌گاه که می‌دید لبخندزنان به او سلام می‌کنم، برحسب سرشتش عظمت روحم تحسینش را برمی‌انگیخت یا خفت منشم را خوار می‌شمرد.
غافل از این‌که علتِ رفتارم ساده‌تر از این حرف‌ها بود: حتی نامش رافراموش کرده بودم.»️