واگویهای از مولانا: آنکه دل داشت یار نداشت:
این بیت قرنها قبل، پدیدهای را توصیف کرده که امروز در علوم اعصاب «خطای پیشبینی پاداش» نام دارد: مغز ما به چیزهایی که نداریم بیشتر دوپامین ترشح میکند. مولانا ناخواسته معمار یک اصل عصبشناختی بود. آیا ما واقعاً عاشق یاریم یا معتادِ حسِ نداشتن؟
راهکار:
از دید روانشناسی، این تضاد شبیه «دلبستگی اضطرابی» است: ما اغلب جذب کسانی میشویم که در دسترس نیستند، چون مغز نبودن را با ارزشتر بودن اشتباه میگیرد و از صمیمیت واقعی میترسد.