پارادوکس دل و یار: آنکه داشت، نداشت!:
در روانشناسی اجتماعی، «عدم تقارن عاطفی» پدیدهایست که افراد با هوش هیجانی بالا (دل) اغلب جذب افراد خودشیفته یا دور از دسترس (نداشتن یار) میشن، چون چالش را محرک میبینند. جالب اینجاست که مغز در این حالت دوپامین بیشتری ترشح میکنه، دقیقاً مثل اعتیاد. آیا این یک معمای تکاملی برای بقای پیوندهای عمیق است؟
راهکار:
این پارادوکس رو میشه از زاویهای دیگه دید: «دل» یعنی ظرفیت عشق ورزیدن، و «یار» یعنی فرصت بروزش. شاید این بیت تلخ اشاره به این داره که این دو همیشه همزمان جمع نمیشن، اما هرکدوم به تنهایی میتونن مسیر رشد متفاوتی رو رقم بزنن.