نجوا با خدا در حسرت دوری:
تحقیقات نشان میدهد که نجوا کردن (زیر لب حرف زدن) باعث فعال شدن نواحی خاصی از مغز میشود که با تمرکز و صمیمیت مرتبط است. جالب اینجاست که وقتی با خدا نجوا میکنیم، همان مدارهای عصبی فعال میشوند که هنگام صحبت با یک عزیز در خلوت. آیا این نشاندهنده نزدیکی ذاتی ما به مفهوم الوهیت نیست؟
راهکار:
این تصویر از نجوا کردن با خدا و شنیده شدن، یادآور قدرت دعاهای خاموش و صمیمانه است. گاهی عمیقترین خواستهها در سکوت شب نجوا میشوند.