دلتنگی و بیقراری؛ وقتی همه قرارها مثل تو بیقرارند:
وقتی منتظر یک قرار مهم هستی، مغزت به یک ماشین اعتیاد تبدیل میشود: در شرایط عدم قطعیت، سلولهای دوپامین بهصورت ضربانی ترشح میشوند و نوراپینفرین بدنت را در حالت آمادهباش قرار میدهد. این همان مسیر عصبی است که در اعتیاد فعال میشود؛ یعنی بیقراری فقط یک احساس نیست، یک سازوکار بقاست که «تا رسیدن به هدف» تو را زنده نگه میدارد. سوال: آیا خودِ انتظار گاهی از خودِ ملاقات لذتبخشتر است؟
راهکار:
این بیقراری را میتوان بازخوانی کرد: شاید تو خودت با بخشی از وجودت قرار نداری و آن «قرارهای بیقرار» در واقع پیامِ درونت هستند که میگویند وقت آن است با خودت، آرامش و نیازهایت قرار بگذاری. در آن صورت، همه بیقراریها معنا پیدا میکنند.