دلیل آوردن برای ترک یا راه پیدا کردن برای ماندن:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد وقتی کسی تصمیم به ترک میگیرد، مغز برای کاهش ناهماهنگی شناختی، دست به توجیهسازی میزند. یعنی هرچه دلیلهای بیشتری بیاورد، درواقع ذهنش را برای فرار از احساس گناه قانع میکند. این مکانیزم بهاندازهٔ اعتیاد به توجیه میتواند قوی باشد! آیا دلیلهای طولانی، نشانهی قطعیبودن رفتن نیست؟
راهکار:
این متن تلخ اما واقعی را میتوان از زاویهای دیگر دید: کسی که با هزار دلیل میرود، در واقع نقشهاش را از قبل کشیده و دلیلها فقط توجیه ذهن خودش است. شاید تسلیبخش باشد که بدانیم هرکس واقعاً میخواهد بماند، راهی پیدا میکند؛ پس رفتن آنها هدیهای برای آزاد شدن مسیر فردی است که واقعاً میخواهد راه را با تو طی کند.