قضاوت شدن

جواب کسانی که ظاهرت را نقد می‌کنند:

در روانشناسی به این «فرافکنی» می‌گویند: آدم‌ها ویژگی‌های ناخواستهٔ خود را به دیگران نسبت می‌دهند. پژوهش‌ها نشان داده منتقدان ظاهر، خودشان بیشترین نارضایتی را از چهره و اندامشان دارند. جالب اینجاست که این نقدها معمولاً بازتابی از ناخودآگاه خود فرد است. تا حالا دقت کردی کدام نقدها بیشتر از همه به دلت می‌نشینند؟

راهکار:

این پدیده «فرافکنی» نام دارد: افراد ناراضی از خود، عیب‌هایشان را در دیگران می‌بینند. دفعه بعد می‌توانی با لبخند بگویی: «آینهٔ خودت رو تمیز کن، بعد بیا حرف بزن.»

وقتی خنده‌ات از گریه غم‌انگیزتر است:

خندهٔ واقعی (دوشن) ماهیچه‌های دور چشم را درگیر می‌کند، اما خندهٔ تصنعی فقط دهان را. مغز این تفاوت را می‌فهمد و ترشح کورتیزول در خندهٔ ساختگی می‌تواند تا ۲۷٪ افزایش یابد. به همین دلیل، لبخند زورکی از نظر بیوشیمیایی از گریهٔ واقعی فرساینده‌تر است. قاضی درونتان این تناقض را حس می‌کند؟

راهکار:

خندهٔ ساختگی مثل مُسکنی است که درد را پنهان می‌کند، اما زخم را از چشم حتی خودت هم دور می‌سازد. گریهٔ واقعی دست‌کم زخم را می‌شوید و به آن نور می‌تاباند.

قضاوت دیگران درباره سکوت و حرف زدن:

چرا دیگران یک نسخهٔ قدیمی از ما را نگه می‌دارند؟:

توهم پایان تاریخ: انسان‌ها معمولاً فکر می‌کنند شخصیت فعلی‌شان نسخهٔ نهایی و ثابت است، اما پژوهشی در ساینس نشان می‌دهد ما در آینده به همان اندازه تغییر می‌کنیم که در گذشته تغییر کرده‌ایم. نسخه‌ای که دیگران از تو در ذهن دارند، نه تنها مال تو نیست، بلکه یک توهم ایستایی است. جذاب‌تر اینکه آن‌ها هم در حال تغییرند و آن تصویر ذهنی مثل عکسی قدیمی رنگ می‌بازد. کدام نسخه از تو در ذهن چه کسی برای همیشه منجمد شده؟

راهکار:

شاید آن نسخه‌ای که دیگران از تو داشتند، نه یک نقص، بلکه یک اثر انگشت منحصر به فرد در حافظهٔ آن‌هاست؛ مثل یک اثر هنری که تنها یک بار خلق می‌شود. به جای حسرت، آن را به عنوان شاهدی بر عمق تأثیرگذاری‌ات ببین.