چرا آدمها اشتباهاتت را میبینند ولی خوبیهایت را نه؟:
به این میگویند «سوگیری منفی»؛ مغز ما برای بقا طوری سیمکشی شده که تهدیدها و خطاها را سریعتر از کارهای درست ثبت کند. مطالعات گاتمن نشان میدهد برای جبران یک نقد منفی در رابطه، به پنج تعامل مثبت نیاز داریم. حتی در خاطرهنویسی هم آدمها رویدادهای منفی را دو برابر بیشتر به خاطر میسپارند. سؤال این است: اگر همه کورند، چرا هنوز منتظر دیدهشدنیم؟
راهکار:
نکته اینجاست: اغلب آدمها دنبال «بینقصی» هستند، نه «خوبی». شاید بهجای انتظار برای دیدهشدن، روایتِ خوبیهات را خودت شروع کنی؛ بعضیها فقط منتظرند که نشانشان دهی کجا را نگاه کنند.