درس گرفتن از آسیب و رها کردن گذشته به سبک کیم تهیونگ:
مغز برای بقا، خاطرات دردناک را با جزئیات هیجانی قوی ذخیره میکند؛ اما هر بار مرور، حافظه بازنویسی میشود و فرصتی برای کمرنگ کردن بار هیجانی آن ایجاد میشود. در روانشناسی به این «بازتحکیم حافظه» میگویند: میتوان صحنه را نگه داشت ولی رنگ ترس را از آن گرفت. اگر درس جدا شود، آیا درد واقعاً لازم است؟
راهکار:
درد شبیه پیکانی است که مسیر را نشان میدهد؛ بعد از خواندن نقشه، نگه داشتن پیکان فقط زخم را تازه میکند. ذهن با بازتحکیم حافظه میتواند صحنه را نگه دارد اما هیجانش را کمرنگ کند؛ پس درس، نقشهای است که از دل همان زخم بیرون آمده.