بعد رفتنت به سیگار پناه بردم؛ منی که از دود بیزار بودم:
جالب است بدانی که شکست عاطفی همان مسیرهای عصبی درد فیزیکی را در مغز فعال میکند. به همین دلیل مغز فوراً به دنبال مُسکن میگردد و نیکوتین با ترشح دوپامین، دقیقاً همان خلأ شیمیایی ناشی از فقدان عشق را موقتاً پر میکند. اما این ترمیم کاذب، مدار پاداش را شرطی میکند و ترک سیگار بعد از شکست عاطفی، از ترک خودِ رابطه هم سختتر میشود. چرخهای که در آن، درمان به خودِ درد تبدیل میگردد.
راهکار:
سیگار پناهی است که دودش فقط تصویر غم را تار میکند، نه خود غم را. رابطهای که ترکت کرد و حالا سیگاری که از آن بیزار بودی؛ هر دو یک الگوی تکراریاند: وابستگی به چیزی که نابودت میکند. شاید جعبه سیگار هم در نهایت مثل آن آغوش، خالیترین پناه باشد.