بیوفایی؛ درس تلخی که از عشق آموختم:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد دوری از کسی که بهش وابستهای دقیقاً همان نواحی مغز را فعال میکند که درد فیزیکی را پردازش میکنند (insula و anterior cingulate cortex). در واقع «سوختن به پای کسی» در سطح نورونی معادل سوختگی درجه دو است. جالب این که بدن برای تسکین این درد، دوپامین و اکسی توسین را بعد از جدایی افزایش میدهد و باعث میشود دوباره به سمت همان شخص برگردی – یک چرخهٔ اعتیاد واقعی. سوال برای شما: چه روشی برای شکستن این حلقهٔ عصبی پیدا کردهاید؟
راهکار:
این بیتها تصویرگر یک چرخهٔ روانی رایج است: فردی که به جای ترک رابطهٔ یکطرفه، هویت خود را گم میکند. اگر به دنبال بازگشت به خودت هستی، میتوانی از تکنیک «توقف ذهنی» استفاده کنی: هر بار که به یادش میافتی، یک فعالیت فیزیکی سریع انجام بده (مثل نوشیدن آب سرد یا پیادهروی) تا مدار عصبی وابستگی را بشکنی.