رها شدن بعد از فداکاری

سوختن برای کسی که از بوی دود فرار می‌کند:

پارادوکس ایثار: هرچه برای کسی بیشتر بسوزی، احتمال ترک شدن بیشتر می‌شود؛ چون او به جای قدردانی، بار روانی «دود» و هزینه‌های رابطه را می‌بیند. روان‌شناسی به این چرخه «قربانی‌شدن در روابط» می‌گوید که با کاهش جذابیت و افزایش احساس گناه در طرف مقابل همراه است. آیا بوی دودت تا حالا کسی را فراری داده؟

راهکار:

سوختن، اگر قرار باشد دیگری فقط خاکستر و دود را ببیند، تبدیل به نمایشی می‌شود که تماشاگرش تحمل ماندن ندارد. شاید مسئله این نیست که چقدر سوختی؛ این است که آنقدر دود کردی که هوای اتاق برای هر دو سنگین شد. عشق پایدار، نه آتش‌بازی قربانی می‌خواهد و نه تماشاچی مقصر. می‌شود به جای سوختن، گرم کردن را انتخاب کرد: نوری که کسی را نمی‌سوزاند و کسی را فراری نمی‌دهد.