بعد از رفتن معشوق

مرگ متحرک: دلنوشته‌ای از امید به بازگشت معشوق:

در روان‌شناسی، پدیده‌ای به نام «غم مزمن» وجود دارد که مغز فرد داغدیده، در انتظار بازگشت معشوق، به ترشح دوپامین ادامه می‌دهد و همین امید واهی، آنها را در وضعیت زنده‌ی متحرک نگه می‌دارد. در واقع، مغز نمی‌تواند نبودن را بپذیرد و این همان تله‌ای است که سوگواری را به تعویق می‌اندازد. آیا تا به حال فکر کرده‌اید که امید، زندان است یا درمان؟

راهکار:

این توصیف، یادآور مفهوم «فانتوم عاطفی» است: مغز پس از فقدان، هنوز حضور را شبیه‌سازی می‌کند و امید، سوخت این توهم است. بسیاری از هنرمندان، بزرگترین آثار خود را از دل همین انتظار خلق کردند—شاید این درد، ماده خام خلقت باشد.