دلتنگی برای امام زمان

دلتنگی برای امام زمان؛ حال جهان پریشان از نبودنت:

آیا می‌دانستید کهن‌الگوی «منجی غایب» در فرهنگ‌های جهان تکرار می‌شود؟ از پادشاه خفته در کوه (بارباروسا) در آلمان گرفته تا یوحنای حواری در مسیحیت؛ انسان‌ها همواره منتظر بازگشت یک راهنمای معنوی بوده‌اند. در روانشناسی یونگ، این نماد «خویشتن برتر» است که در ناخودآگاه جمعی پنهان شده و امید به ظهورش موتور محرک تحول روحی است.

راهکار:

انتظار فرج در باور شیعه، مفهومی ایستا نیست؛ روانشناسان معتقدند انتظار فعال می‌تواند امید و انگیزه را افزایش دهد. غیبت امام زمان به‌مثابه دعوتی به خودسازی و آمادگی برای ظهور است. پس شاید این دلتنگی، سوختی برای حرکت باشد.

دلتنگی برای امام زمان و دعای ظهور:

در روان‌شناسی پدیده‌ای به نام «حضور از طریق غیاب» وجود دارد: ذهن انسان وقتی با یک غایب مقدس روبه‌روست، او را قدرتمندتر و همه‌جاحاضر می‌بیند. پژوهش‌های علوم اعصاب نشان داده‌اند که پیش‌بینی یک رویداد مثبت همان مسیرهای دوپامینی را فعال می‌کند که خود رویداد. یعنی همین انتظار، نوعی وصال عصبی است. آیا واقعاً غیبت‌ها گاهی پررنگ‌تر از حضور نیستند؟

راهکار:

شاید انتظار فقط یک حالت نیست، بلکه یک عمل است؛ هر قدمی که در مسیر عدالت و مهربانی برداری، ظهور را یک لحظه نزدیک‌تر می‌کند. این دلتنگی را به انرژی برای ساختن جهانی تبدیل کن که لیاقت حضور او را داشته باشد.

حدیث امام صادق درباره غیبت امام زمان: