بغل کردن مثل نجات از باران: آغوش عاشقانه و امن:
مغز انسان در آغوش گرفتن اکسیتوسین ترشح میکند که ضربان قلب را کاهش میدهد، درست مثل پناه یافتن از طوفان. جالب اینجاست که این واکنش شیمیایی در نوزادان و بزرگسالان یکسان است؛ انگار که مغز هیچوقت بزرگ نمیشود. حالا فکر کن: شاید وقتی کسی را بغل میکنی، واقعاً داری او را از بارانی درونی نجات میدهی.
راهکار:
اینکه کسی را طوری بغل کنی که انگار از باران نجاتش دادی، یعنی به او احساس خانه بدهی. جالب است که محققان میگویند «پناه عاطفی» همان تأثیر فیزیولوژیک پناه فیزیکی را دارد؛ آغوش امن سطح کورتیزول را پایین میآورد درست مثل سقفی بالای سر. شاید این جمله یک دستورالعمل علمی ناخودآگاه برای آرامش واقعی است.