آدم های بی ارزش

بها دادن به آدم‌های بی‌ارزش:

بزرگترین خیانت به خود: فروختن تنهایی به آدم‌های بی‌ارزش:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که تنهایی اجباری می‌تواند مدارهای مغزی را مشابه گرسنگی فعال کند، اما تنها ماندن انتخابی، یعنی خلوتگزینی آگاهانه، میزان خلاقیت را تا ۳ برابر افزایش می‌دهد. تفاوت فاجعه‌بار این است که ما به جای تحمل آن گرسنگی موقت، حاضریم خودمان را با روح‌های بی‌ارزش سیر کنیم. آیا تا به حال محاسبه کرده‌اید هزینه فرصت از دست رفته یک خلوت خوب چقدر است؟

راهکار:

اگر تنهایی را به‌عنوان زمان خالص تولید خود در نظر بگیریم، واگذاری آن به رابطه‌های سطحی یعنی تعطیلی خط تولید شخصیت. شاید قیمت این معامله فقط یک احساس تنهایی موقت نباشد، بلکه از دست دادن همان کسی است که می‌توانست تمام عمر با او خوشبخت باشی: خودت.

بعضی ها رو مثل آشغال دور بنداز اما معرفت داریم:

چرا از آدم‌های ارزان توقع وفاداری داریم؟:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که اعتماد کردن باعث ترشح اکسیتوسین می‌شود، همان هورمونی که در پیوند عاطفی نقش دارد. اما وقتی به فرد نادرست اعتماد می‌کنیم، مغز مسیرهای درد و خیانت را فعال می‌کند. جالب اینکه بعد از یک خیانت، تمایل به اعتماد دوباره بیشتر می‌شود! آیا این یک تله تکاملی است؟

راهکار:

شاید مشکل واقعی این نیست که از آدم‌های ارزان توقع داریم، بلکه این است که ارزش واقعی وفاداری را با قیمت اشتباه می‌گیریم. وفاداری یک سرمایه است که فقط کسانی می‌توانند بدهند که خودشان آن را درک کرده‌اند.