بعضی آدم ها ارزش فکر کردن هم ندارند:
مغز انسان برای نادیده گرفتن افراد بیاهمیت از مکانیسم «مهار توجه» استفاده میکند؛ یعنی به جای پردازش اطلاعات، فعالانه جلوی ورود محرکهای کمارزش را میگیرد. جالبتر این که در روانشناسی اجتماعی به این پدیده «طرد نامرئی» میگویند: فرد چنان از دایره ذهن دیگری حذف میشود که حتی نبودنش هم احساس نمیشود. این جمله دقیقاً همان لحظه صفرِ بیاهمیتی است.
راهکار:
از منظر روانشناسی، وقتی کسی را «عددی» نمیدانیم، ذهن در حال صرفهجویی شناختی است؛ بیاهمیتسازی نوعی محافظت از انرژی روانی است تا بر چیزهای مهمتر تمرکز کنیم. این جمله را میشود از زاویه «فیلتر ذهنی» هم دید: آدمهایی که در دایره توجه ما جایی ندارند، عملاً وجود اجتماعیشان برای ما حذف میشود.