به دیگران که نگاه میکنم کودکیشان را در جوانیشان مییابم همانقدر شاد و سرزنده. به منِ درون آینه نگاه میکنم؛ از چشم های پرفروغ و مهربانم تنها سیاهچاله ای با خطوطی اطراف آن مانده است.لب های خشک و ترک برداشته ام نشان دهنده سال ها نخندیدن است.دست هاین مدت هاست لطافت هنر را لمس نکرده و تنها دست در دست منطق و عقل مانده، ترکش های روزگار بر بدنم به جا مانده است. سهم من از روزگار یک عمر دلتنگی برای کودکی نکرده است💤️