دوستیها خیلی عجیبن. لبخندشو میبینی و فراموش میکنی که چقدر تویِ اعماقِ تیرۀ دریا غرق شده بودی. انگار که همون لحظه یکی دستت رو میگیره و به سرعتِ نور تورو به ساحل میرسونه. دستهاشو میگیری و یادت میره که انگشتهات چقدر سرد بودن. دوستیها باعث میشن یادمون بره چقدر خودمونو دوست نداریم.
میگن که آدمهای خوب انگار خدا موقع خلقت خاکشون رو از بهشت برداشته سکوتشان هم پر از حرفِ پر از مرهم به هر زخم.... اونقدر خوبن که همیشه یادشون به ادم یه حس خوب میده حتی اگه که از این جور آدما فاصله داشته باشی.... مثل تُ ️