اما عزیزِ من، اندوه فقط به شکل اشک درنمیآید؛ گاهی اوقات غم به شکل سکوتِ طولانی، خوابِ بیاندازه یا بیداریِ بیاندازه، دوری کردن از دیگران، لرزشِ دستها و خیرهشدنِ طولانی به جایی درمیآید.
من اینجوریم که وقتی برام مهمی پات میمونم،حتی اگه تلخ باشی،حتی اگه عصبی باشی،ولی این تا موقعیه که از چشمم نیوفتاده باشی،وقتی بیوفتی تنها چیزی ک بهم فرمان میده عقلمه،من تا یه جایی پات میمونم اگه ببینم داری خیلی تند میری من از تو تند تر میرم،اونقدری که ازت دور بشم و دیگه دستت بهم نرسه! -رامِش.️