ترس از فراموشی و انتظار بیپایان برای آمدن او:
پدیدهی زیگارنیک میگوید مغز کارهای ناتمام را محکمتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپارد؛ پس «انتظار» یک حلقهی باز ذهنی است که هر بار با فکر «شاید میآید» ضخیمتر میشود. در علوم اعصاب، عدمقطعیت دوپامین بیشتری از قطعیت آزاد میکند، برای همین حتی یک فرصت کوچک برای آمدنش، تو را در انتظار نگه میدارد. سؤال این است: او را میخواهی یا فقط به پایانِ ناتمامت چسبیدهای؟
راهکار:
این ترس دوگانه نشان میدهد که او در ذهنت رها نشده، بلکه «انتظار» به بخشی از هویتت تبدیل شده. اگر او هرگز نیاید، فقط او را از دست دادهای یا فرصتِ زندگیِ بدونِ این انتظار را هم؟